Verhuizing

Het is weer gebeurd.. ik ga weg uit Almere. Na twee jaar daar part-time gewoond te hebben, mag ik weer terug naar Genemuiden. Ik zeg part-time, want zodra ik vrije tijd had ging ik weer naar Genemuiden.

Ik heb het ook nooit 'mijn huis' genoemd, mijn huis is altijd nog het huis van m'n ouders. En dat blijft voorlopig ook zo.. financieel is het aantrekkelijk en het heeft ook wel zo z'n voordelen. Je wordt er verwend en hoeft niet alles zelf meer schoon te maken. Toch kom ik er nu langzaam achter dat het ook z'n nadelen heeft dat ik niet meer op mezelf ben, ik moet weer verantwoording af gaan leggen, ik moet eten wat de pot schaft en ik moet de afstandsbediening delen!

Ik moet er nog even allemaal aan wennen, maar dat komt wel goed.

Geluksmomentjes

Wachten totdat je gelukkig bent.. Zet dat maar uit je hoofd. Je zult toch echt zelf iets moeten ondernemen. Niets gaat vanzelf, misschien een enkele keer als je geluk hebt. Maar om daar nou op te blijven wachten.

Soms kun je gelukkig worden van de kleinste dingetjes, een lekker muzieknummertje, het mooie weer, een lekker glas rosé. Of zoals een 75-jarige vrouw bij mij in de kledingwinkel haarzelf verwende met een nieuw stelletje, met de reden 'zolang niemand anders mij verwend, blijf ik hetzelf maar doen'. Deze mevrouw zag er voor haar leeftijd topfit uit, persoonlijk zou ik haar eind vijftig hebben geschat. Ze vertelde dat cremepjes, sportoefeningen, gezond eten en natuurlijk af en toe flink zondigen haar dit uiterlijk hadden gebracht (en natuurlijk een beetje Moeder Natuur dacht ik eraan toe). Ze zei tegen me dat je weinig nodig bent om gelukkig te zijn: probeer gelukkig te zijn met jezelf en zorg dat je een leuke groep mensen om je heen hebt, dan kom je het verst.

K-K-K-K-KOUD!

Koud, dat is het. We zijn het niet meer gewend. Oke, we zijn wel iets gewend: regen, wind tot stormachtig aan toe. Maar we weten niet met die sneeuw om te gaan. Je wordt wakker, je ziet de sneeuw liggen en je denkt in probleemvorm. Hoe moet dit, dat, zus en zo?

Ik ben ondertussen zover dat ik niet meer van de sneeuw houd. Met kerst vond ik het helemaal geweldig, het was weer tijd voor warme chocolademelk, wandelen door de sneeuw, gezellig met elkaar thuis zitten en het leukste waren de sneeuwballengevecht 's nachts vanuit de kroeg. Maar afgelopen weekend merkte ik dat ik behoorlijk chaggie werd toen het weer begon te sneeuwen. M'n billen hebben al heel wat moeten doorstaan door de gladheid, m'n laarzen zijn lang niet meer zo mooi door die &%^$^-sneeuw, school en werk waren niet meer te bereiken door storingen bij de NS, voetbal ligt al twee-en-een-halve-maand stil, en in de auto rijden durfde ik al sinds december niet meer met sneeuw toen ik opeens overdwars op de weg kwam te staan!

Wat hebben we het toch ook moeilijk he ;)

tijd voor een blog, maar inspiratieloos :s